Γ΄ μέρος: τι μπορεί να παραμείνει στον νομό μετά τους Αγώνες και ποιος δρόμος είναι διαθέσιμος από σήμερα.
Η μελέτη των μεγάλων αθλητικών διοργανώσεων μετακινήθηκε, τα τελευταία είκοσι χρόνια, από την καταγραφή των βραχυπρόθεσμων επιπτώσεων στην ανάλυση της κληρονομιάς. Η θεμελιώδης διάκριση αφορά το αποτύπωμα, δηλαδή όσα προκαλεί μια διοργάνωση κατά τη διεξαγωγή της, και την κληρονομιά, τις δομές, τις δεξιότητες και τα δίκτυα που παραμένουν μετά από αυτήν (Preuss, 2007). Η ίδια βιβλιογραφία επισημαίνει ότι η κληρονομιά δεν είναι μονοσήμαντη: διακρίνεται σε σχεδιασμένη και μη σχεδιασμένη, θετική και αρνητική, υλική και άυλη, και οι αρνητικές μορφές της, όπως το κόστος συντήρησης αναξιοποίητων εγκαταστάσεων, εμφανίζονται όπου λείπει ο σχεδιασμός.
Συμπληρωματικά, η θεωρία της μόχλευσης δείχνει ότι τα οφέλη δεν απορρέουν από το γεγονός καθεαυτό αλλά από τις πολιτικές που το αξιοποιούν (Chalip, 2004), ενώ η νεότερη έρευνα μετακινείται από το μεμονωμένο γεγονός στο χαρτοφυλάκιο διοργανώσεων, σε δέσμες εκδηλώσεων που μοιράζονται υποδομές, τεχνογνωσία και δίκτυα. Οι τρεις αυτές έννοιες, κληρονομιά, μόχλευση και χαρτοφυλάκιο, συγκροτούν το πλαίσιο μέσα στο οποίο οφείλει να συζητηθεί το 2027.