Παρακολούθησα τον τελικό με δύο αντίθετα συναισθήματα. Χάρηκα το ποδόσφαιρο και, την ίδια βραδιά, στενοχωρήθηκα για το ποδόσφαιρο. Χάρηκα γιατί είδα την Ισπανία να λειτουργεί σαν ορχήστρα. Στενοχωρήθηκα γιατί, για να βρεθεί ένας συνηθισμένος φίλαθλος στο MetLife του Νιου Τζέρσεϊ, χρειαζόταν να διαθέσει έναν μισθό — ίσως και δύο.
Το 23ο Παγκόσμιο Κύπελλο ήταν το μεγαλύτερο της ιστορίας: 48 ομάδες, 104 αγώνες, τρεις χώρες. Η Ισπανία κατέκτησε τον δεύτερο τίτλο της νικώντας την Αργεντινή 1-0 στην παράταση, με γκολ του Φεράν Τόρες στο 106ο λεπτό. Η εικόνα του τελικού δεν άφησε περιθώριο παρερμηνείας: η νικήτρια δεν στηρίχθηκε σε μια έμπνευση της στιγμής, αλλά σε καθολική αγωνιστική υπεροχή. Δύο τελικές σε ολόκληρο τον αγώνα και καμία στον στόχο δεν περιγράφουν απλώς μια ήττα. Περιγράφουν ένα μάθημα οργάνωσης. Η Ισπανία κέρδισε επειδή το σύνολο λειτούργησε καλύτερα από τα πρόσωπα. Σε αυτή τη διαπίστωση θα επιστρέψω, γιατί αφορά πολύ περισσότερα από έναν ποδοσφαιρικό τελικό.